Zmiany dermatologiczne pojawiające się na skórze rąk lub przedramion, mają często zupełnie inne podłoże niż zmiany zachodzące w obrębie skóry twarzy. Często ich pojawienie się jest objawem poważnych chorób, które w poniższym tekście postaramy pokrótce scharakteryzować. Zapraszamy do lektury.
Łuszczyca — choroba o podłożu autoimmunologicznym i objawach dermatologicznych
Co to za choroba?
Łuszczyca to poważna choroba skóry, która ma podłoże autoimmunologiczne. W jej trakcie dochodzi do zaburzeń funkcjonowania keratynocytów, które są wywołane aktywnością limfocytów T. W efekcie prowadzą one do powstawania stanu zapalnego i szybkiego łuszczenia skóry, które jest efektem przyspieszonego cyklu odnowy naskórka.
Od strony klinicznej łuszczyca prowadzi do powstania intensywnych, czerwonych plam, które na ogół pokrywają się charakterystyczną, srebrzystą łuską. Zmiany te ujawniają się zwłaszcza na kolanach, dolnej części pleców, a także na dłoniach.
Co powoduje powstanie łuszczycy?
Wyzwalaczem łuszczycy są często takie czynniki jak stres, infekcje oraz urazy mechaniczne (efekt Koebnera). Warto podkreślić, że choroba ta nie obejmuje swoim zasięgiem wyłącznie samej skóry. Bardzo często oddziałuje ona również na tkanki położone głębiej oraz na stawy, układ krążenia, itd.
Jak leczyć łuszczycę?
Łuszczycę leczy się miejscowo poprzez stosowanie kortykosteroidów, analogów witamin D oraz retinoidów. W cięższych przypadkach niezbędne jest leczenie systemowe. Lekarz dermatolog może również wdrożyć leczenie indywidualne, którego celem jest poprawa samopoczucia i spadek intensywności zmian u pacjentów, u których wystąpiła określona specyfikacja choroby.
Atopowe zapalenie skóry — przewlekła choroba dermatologiczna
Czym jest atopowe zapalenie skóry?
Atopowe zapalenie skóry (zwane też AZS-em) to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym. Jej najważniejszą przyczyną są nieprawidłowości zachodzące w obrębie naskórka, które w dalszej perspektywie prowadzą do nadmiernej utraty wody (wysuszania skóry) oraz zwiększonej podatności na działanie patogenów, oraz alergenów.
Jak objawia się AZS?
Od strony klinicznej AZS objawia się suchością i zaczerwienieniem skóry, a także zmianami dermatologicznymi, które pojawiają się zwłaszcza w okolicy fałd łokciowych i kolanowych. Choroba często występuje wraz z nieżytem nosa i astmą. Zwykle nasilenie objawów choroby następuje na skutek czynników środowiskowych, stresu oraz infekcji.
Jak leczyć AZS?
Leczenie AZS jest możliwe poprzez zastosowanie leków i preparatów odbudowujących skórę. Równolegle (miejscowo) stosuje się kortykosteroidy. W zatrzymaniu postępów choroby bardzo ważną rolę odgrywa edukacja pacjentów, wykrycie czynników odpowiedzialnych za powstawanie zmian, a także ich unikanie.
Cukrzyca — słodkie zagrożenie dla o podłożu dermatologicznym
Czym jest ta choroba i skąd się bierze?
Cukrzyca jest chorobą o podłożu metabolicznym, która w konsekwencji prowadzi do nadmiernej zawartości glukozy we krwi. Proces ten ma przełożenie na wiele różnych mechanizmów zachodzących w organizmie, w tym również na zmiany dermatologiczne.
Zbyt duże stężenie glukozy we krwi może z biegiem czasu doprowadzić do dermopatii cukrzycowej, która objawia się spłaszczonymi, brązowymi plamami w okolicach przedramion, dłoni oraz nóg. Czasem mogą one pojawić się również w obrębie fałd skórnych.
Dermopatia cukrzycowa — co to?
Skąd biorą się te zmiany? Nadmierne stężenie glukozy powoduje powstanie produktów reakcji zwanej glikazą, które prowadzą do stopniowego uszkodzenia struktury białek. Proces ten wiąże się z upośledzeniem procesów krążenia i mikrokrążenia, a także ze zwiększoną podatnością na zakażenia. Nie można też zapominać, że osoby cierpiące na cukrzycę są dodatkowo narażone na zakażenia grzybicze i bakteryjne oraz powstawanie pęcherzyków cukrzycowych, które utrudniają proces leczenia.
Jak leczyć dermopatię cukrzycową?
Jak leczyć cukrzycowe zmiany skórne? Lekarz dermatolog najczęściej wdraża leki miejscowe, które działają przeciwgrzybiczo i przeciwzapalnie, aczkolwiek najskuteczniejszą metodą ograniczenia ww. zmian jest utrzymywanie poziomu cukru na optymalnym poziomie.
Rumień układowy — wieloczynnikowa choroba skóry
Co to za choroba?
Rumień układowy to choroba, która charakteryzuje się intensywnym, a zarazem dość rozległym zaczerwienieniem skóry. Zjawisku temu często towarzyszą objawy dodatkowe, takie jak gorączka lub złe samopoczucie, a także bóle stawów lub mięśni. Rumień układowy może mieć bardzo złożoną etiologię. Za jego powstanie często odpowiedzialne są infekcje wirusowe, niepożądane reakcje na leki, a także procesy autoimmunologiczne. W efekcie dochodzi do powstania rozległego procesu zapalnego powiązanego z rozszerzaniem naczyń krwionośnych.
Jak diagnozować rumień?
Diagnozowanie rumienia jest bardzo trudne, gdyż wiąże się z koniecznością zbadania czynników zewnętrznych wywołujących jego powstanie. Niezbędne jest też dokładne badanie kliniczne, w trakcie którego dokonuje się oględzin zmian zapalnych, ich kształtu, a także biopsję skórną z analizą biochemiczną tkanki. Na marginesie warto dodać, że rumień układowy nie zawsze ma postać rozległych zmian. Wręcz przeciwnie — czasem mają one charakter punktowy, a ich wygląd przypomina okrągłe, pierścieniowe plamy o centralnym obszarze zmienionym barwnie.
Jak leczyć rumień układowy?
Jak leczyć rumień układowy? Proces leczenia zależy w głównej mierze od rodzaju zidentyfikowanego czynnika, który go wywołuje. Jeśli jest to lek, konieczne jest jego odstawienie i zoptymalizowanie terapii w taki sposób, aby wyeliminować zmiany skórne. Rumień leczy się również objawowo, wykorzystując do tego celu kortykosteroidy oraz środki zwalczające gorączkę.
Rumień układowy wymaga stałego monitoringu stanu zdrowia pacjenta, gdyż wiąże się z ryzykiem zaburzenia gospodarki elektrolitowej oraz — będącej jego następstwem — niewydolności narządowej.
Jak widać, zmiany skórne okolic dłoni nie powinny być przez nikogo bagatelizowane. Wczesne wykrycie przyczyn ich powstawania prowadzi do uzyskania zadowalających wyników podjętego leczenia, a co za tym idzie — wpływa na poprawę stanu zdrowia pacjenta.
