Objawy kiły mogą się zmieniać zależnie od czasu trwania infekcji oraz stadium schorzenia. Wczesnymi symptomami są wysypka i tak zwane owrzodzenie pierwotne, czyli zmiany w obrębie narządów płciowych, występujące w miejscu, gdzie wniknęły bakterie. Nieleczona kiła przechodzi w fazę przewlekłą, która może pozostać utajona albo wywołać objawy o charakterze neurologicznym. Przeczytaj, skąd się bierze to schorzenie, czym się objawia i jak je leczyć.
Kiła – co to za choroba?
Schorzenie to rozwija się na podłożu bakteryjnym, a do zakażenia dochodzi drogą płciową. Ponadto ciężko się przed nim uchronić, jeśli prowadzi się dosyć dynamiczne życie seksualne. Kiłą można się najłatwiej zarazić w przypadku bezpośredniego kontaktu z zakażonymi wydzielinami (krew, wydzielina z owrzodzeń) w trakcie stosunków płciowych czy całowania. W fazie wczesnej osoba chora zakaża także w okresach bezobjawowych (kiedy nie ma zmian w obrębie skóry).
Niemniej codzienne kontaktowanie się z zakażonym nie jest zagrożeniem. Nie można zarazić się w basenie, przez podawanie ręki, pijąc z tego samego kubka czy korzystając ze wspólnej toalety, nawet jeśli ktoś kicha czy ma kaszel, gdyż krętek powodujący kiłę nie przenosi się drogą kropelkową. Możemy dotykać wspólnych słuchawek, klamek czy sprzętów.
Niewątpliwie najlepszym sposobem, aby uniknąć zarażenia będzie zachowanie partnerskiej wierności i unikanie przypadkowego seksu.
Kiła – objawy
W przebiegu kiły wyróżnić można okresy bezobjawowe oraz objawowe. Poszczególne stadia różnią się charakterystycznymi symptomami, wynikiem odczynów serologicznych i zakaźnością.
Przebieg choroby i nasilenie się objawów klinicznych zależne są od licznych czynników, w tym stanu ogólnego, zaburzeń w pracy układu odpornościowego czy schorzeń współistniejących. W przebiegu wymienionej choroby wenerycznej występować mogą m.in. takie objawy, jak:
- zapalenie narządu wzroku,
- śródmiąższowe zapalenie wątroby,
- łysienie,
- bielactwo kiłowe,
- osutka nawrotowa i osutka plamista,
- owrzodzenia na języku i/lub błonie śluzowej jamy ustnej,
- owrzodzenia w okolicach narządów płciowych i odbytu,
- wysiew zmian chorobowych na skórze w okolicach narządów płciowych,
- powiększenie węzłów chłonnych,
- bóle stawów i kości,
- zakażenie układu nerwowego.
Z uwagi na stadium kiły wyróżnić można kiłę wczesną i późną. Objawy schorzenia są różne w poszczególnych jego etapach.
Objawy skórne we wczesnym stadium
W trakcie pierwszego roku trwania zakażenia kiłą charakterystyczne jest samoistne ustępowanie zmian oraz przechodzenie schorzenia w fazę utajoną. Z uwagi na to wielu chorych nie zgłasza się w ogóle do lekarza. Niestety w wypadku wczesnej kiły szanse na zarażenie kogoś innego są bardzo wysokie. Kiła w pierwszym okresie trwa do 9 tygodni od chwili zarażenia. Powiększają się wówczas pachwinowe węzły chłonne. W miejscu, gdzie wniknęły wkrętki, występuje twardy naciek, który przekształca się po czasie w owrzodzenie.
Owrzodzenie pierwotne zwykle ma wymiary od kilku do kilkunastu mm, równe brzegi, owalny kształt i występuje pojedynczo. Jego powierzchnię pokrywa wydzielina surowicza. Może mieć postać zasychającej, czerwonej grudki. Taka zmiana nie boli i goi się po upływie 2-4 tygodni, zwykle nie zostawiając śladów. Najczęściej objawy pierwotne zlokalizowane są w jamie ustnej, okolicach odbytu albo narządów płciowych. Zdarza się, że zmiany są liczne, szczelinowate czy opryszczkopodobne.
Objawy kiły drugiego okresu
Kiła drugorzędowa (kiła drugiego okresu) obejmuje objawowe nawroty schorzenia, które występują między 9 tygodniem a 24 miesiącem po zarażeniu. Z uwagi na wysoką bakteriemię występuje uogólnione powiększenie węzłów chłonnych i wysiew zmian chorobowych na błonach śluzowych i skórze. Rzadko pojawia się gorączka i inne standardowe symptomy infekcji. Może wystąpić kiłowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z porażeniem nerwów czaszkowych.
W badaniach laboratoryjnych często obserwowane jest podwyższone CRP, OB czy poziom leukocytów. Między 9 a 16 tygodniem po zarażeniu może pojawiać się charakterystyczna delikatna wysypka, tzw. osutka plamista, przede wszystkim na tułowiu, ale też na kończynach. Znika ona po upływie 2-3 tygodni. Po 16 tygodniach na błonach śluzowych i skórze występują zmiany nawrotowe. Poza tym, jednym spośród symptomów po pół roku od zakażenia jest łysienie typu kiłowego (rozlane albo drobnoogniskowe).
Jeśli nie zostanie wdrożone odpowiednie leczenie albo będzie ono prowadzone w niewystarczający sposób, może dojść do rozwinięcia się późnej postaci ze zmianami narządowymi lub utajonej kiły późnej. Nieleczone schorzenie prowadzi do wielonarządowych, ciężkich powikłań.
Jak wygląda kiła późna?
Kiła trzeciorzędowa, czyli późna zaczyna się po upływie minimum 2 lat od chwili zarażenia. Symptomy kliniczne tej fazy choroby występują zwykle dopiero 5-10 latach po zakażeniu. Mogą dotyczyć wszystkich narządów. Wyróżnić można postacie takie, jak:
- kiła kilakowata (kości, błon śluzowych, skóry, narządów wewnętrznych),
- kiła sercowo-naczyniowa,
- kiła ośrodkowego układu nerwowego.
Kiła – leczenie
Leczenie kiły zależne jest od stadium choroby. W przypadku fazy wczesnej I albo II okresu, jak również kiły wczesnej utajonej stosowany jest antybiotyk – penicylina benzylowa – jednorazowo w formie zastrzyku w pośladek. Jeśli występuje na nią uczulenie, wenerolog może zastosować inne antybiotyki doustne – ceftriakson przez 10 dniu lub doksycyklinę przez 14 dni.
Kiłę późną utajoną, kilakową lub sercowo-naczyniową leczy się na ogół zastrzykami z penicyliny benzylowej z częstotliwością co tydzień przez okres trzech tygodni. Osoby z alergią leczy się doksycykliną przez 21-28 dni.
W przypadku kiły ośrodkowego układu nerwowego podaje się najczęściej dożylnie penicylinę benzylową przez 10-14 dni.
Po okresie leczenia przeprowadzana jest kontrola. Lekarz bada pacjenta i kieruje go na badania krwi, celem potwierdzenia wyleczenia albo wykrycia ponownego zarażenia czy niepowodzenia w zastosowanym leczeniu.
